م. سرشک:
در نیم قوس کوچک میدان شهر من ،
باران،
- که در شتاب سکونت گزیده است ،
شوید غبار صفحه ساعت را
در چار چار خویش .
قارد کلاغ پیری
بر شاخه اقاقی
با یار غار خویش:
"- زنگار بسته لحظه در این شهر زهر ها
بیهوده می شتابد، باران ، به کار خویش !"
"ساعت"
اما از" حسین منزوی". وزن های عجیب و
غریبی که بعضاَ خودش نو آوری کرده بود
خیلی زود جا افتادند.
**** ****
هستی چه بود اگر که مرا و تو را نداشت؟
کوهی که هیچ زمزمه در وی صدا نداشت
از سنگ و صخره سر زدم از دره رد شدم
دریا شدن مرا به چه کاری که وا ندا شت
چون بره می چرید بهشت همیشه را
آدم اگر که کار به کار خدا ند ا شت
دیو و فرشته از ازل همخانه بو ده اند
در خانه کدام دل این هر دو جا ند ا شت؟
شاید حسد به خاطر حوا دلیل بود
ابلیس اگر که سجده بر آدم روا نداشت!
چون مرگ می کشید کمان ،تیر سرنوشت
برچشم و پشت و پاشنه یکسان خطا نداشت
سنگی که از فلاخن تقدیر می رهید
کاری به ترد بودن آئینه ها نداشت
********
پایان رنج های تو و من؟ مپرس آه !
چیزی که ابتدا ش نبود انتها نداشت.
مرحوم " حسین منزوی"
هفته دوم خرداد 1387
هفته چهارم اردیبهشت 1387
هفته چهارم فروردین 1387
هفته دوم فروردین 1387
هفته اوّل فروردین 1387
آرشيو
